Elkaar helpen in de wijk

In Zimbabwe waar ik opgroeide zijn ouders ontzettend aanwezig tijdens de opvoeding (en zelfs zwangerschap), met steun van familie en tantes. Ze dragen de kindjes veel en ze  verplichten elkaar om borstvoeding te geven. Ze helpen in de opvoeding en corrigeren elkaar waar nodig ( It takes a village to raise kids). Doordat ze dichtbij de natuur staan voelt dit als heel normaal. De hele maatschappij helpt elkaar en elkaars kinderen, waardoor de kinderen niet zo gauw lastig worden.
Helikopter gedrag
Wat mij wel opvalt nu mijn kinderen ook naar school gaan. Dat er ouders zijn die overal aanwezig willen zijn om controle te hebben op hoe en waar de kinderen mee bezig zijn.
Ouders die moeite hebben met het loslaten geloof ik. Ik kan me best voorstellen dat als je ergens een schuldgevoelen over hebt, je compensatie zoekt.
Op dat moment is het wel van belang om het even in jezelf te zoeken. Wat speelt er bij mij. Sommige ouders kunnen er niet 100 % er zijn, welke leeftijd het ook is. Omdat de situatie, omstandigheden en gezondheid ze niet toelaten.
In plaats dat andere ouders die wel de mogelijkheid hebben om er te zijn voor hun kinderen neerkijken op deze ouders, die even niet kunnen zijn, zou het fijn zijn als ze dan wel even bijspringen.
Daarmee verminderen we dan het vingerwijzen gedrag en wel elkaar helpen.
Heel anders dan Afrikaanse kinderen, zie je hier best veel kindjes die eigenlijk al zelfstandig horen te zijn, maar nog zeer afhankelijk zijn. De ouders nemen alles in de handen. De mama is zeer aanwezig op school, alles controleren en regelen, terwijl een meisje van 9 jaar best al veel kan. #Loslaten misschien?
Ik als Afrikaanse moeder, leer enorm veel van ouders die op zo’n Nederlandse manier dingen ondernemen met kinderen, tot een bepaalde hoogte. En dat is bij mij leren loslaten en kinderen vertrouwen en ze het gevoel geven dat ze ook mensen zijn.
Hoe dan ook situaties verschillen en niet alles hoeft precies op een manier te gaan.
Ik geloof ook niet dat de hele dag op een schoolplein hangen, gelijk is aan liefdevol zijn voor je kinderen.
Wij doen het allemaal op onze eigen manier en leren van elkaar.
Dat steeds meer kinderen slecht eten, naar niets of niemand luisteren, of psychisch in de knoop zitten: sociaal pedagoog Gitty Feddema is er zeer ongerust over. Ouders moeten zich weer over hun kinderen ontfermen, en snel!
AD.NL|BY EEFJE OOMEN

Dit noemen we dus verbinding.

Ik was al sinds vanmorgen bezig met het schrijven van dit korte blog, ook omdat ik graag deze dag niet zomaar ongemerkt voorbij wilde laten gaan.

Er gaat van alles door mijn hoofd heen als ik voornamelijk aan een vrouw denk die mij hier op deze wereld heeft gebracht. Onvergetelijk! Onmisbaar, toch is ze er niet meer. Zij leeft in mij en in mijn kinderen. Deze vrouw herdenk ik bijna elke dag. Deze vrouw heeft in haar jaren wanneer vrouwen weinig rechten hadden ervoor gevochten dat haar dochters werden wie ze nu zijn.

Affijn, ik wil natuurlijk niet alleen over mij hebben. De reden waarom deze blog pas vanavond komt is omdat ik de hele dag met mijn baby dochtertje en twee grotere kinderen bezig was. Daarna kwamen de kindjes van de buren gezellig met ons eten. Erg leuk!

Afgelopen jaren waren niet gemakkelijk, je maakt mee dat mensen in je leven komen en ook soms keihard gaan. Je hebt ook mensen die dan ook bij je blijven hangen ondanks je imperfecties. Die vrouwen, die mensen, die,  die bedoel ik en vandaag wil ik ze enorm bedanken.

Alle vrouwen die ik tot nu toe heb leren kennen zijn dames die allemaal op hun eigen manier proberen iets leuks van het leven te maken.

Deze vrouwen zijn

  • mama’s
  • dames
  • zwangeren
  • meisjes
  • alleenstaanden
  • oma’s
  • tantes
  • schoonzussen
  • Schoonmoeders

Tussen al deze dames zijn er veel die graag een baby willen, veel die al bevallen zijn en aan het proberen balans te vinden tussen werk en gezin. Tussen al die dames ook genoeg die om diverse redenen geen kinderen hebben. Toch vrouwen zijn.

Het zij vechten voor een tweede kind, het zij vechten voor je relatie, vechten voor je vriendschap of familieband.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ik kan alles benoemen maar ik weet het ook niet beter dan dat ik het soms meekrijg. Wat leer ik veel zeg! Wat ben ik zelf ook niet perfect zeg!

Ik ben blij om al deze vrouwen te mogen leren kennen. Ik dacht dat ik zielig was omdat ik geen moeder of schoonmoeder die bij mij aan de deur kloppen. Nee het is niet groener bij de buren. Ik dacht dat ik zielig was dat ik 3 keizersnedes kreeg, maar blijkt dat een vriendin of kennis geen borstvoeding heeft kunnen geven door borstoperatie.

Het leven is ingewikkeld en wij vrouwen maken het al niet gemakkelijk voor onszelf en zeker niet voor anderen.

Er zijn dingen die wij moeilijk kunnen loslaten en dat ook verschilt per vrouw. De laatste jaren leer ik alleen maar sterke, gedreven vrouwen kennen. Ik leer ook dat niet iedereen per se in je straatje hoeft te lopen, als je maar elkaar wat gunt en respecteert zul je zien dat het voor jou ook werkt.

Blijf elkaar stimuleren! Elkaar veel gunnen, elkaar corrigeren waar het fout gaat en niet roddelen achter de rug om. Help elkaar de relaties met onze mannen en kinderen te verbeteren en niet vernietigen. Helaas komt dit ook voor.

Mijn zorg dit jaar en de komende jaren is wanneer we eigenlijk anders gaan gedragen, eten of voelen omdat we graag willen afvallen. Omdat iemand ooit een maat kleding als ideaal heeft bepaald. Pas kwam ik tot echter achter dat gezond zijn i s niet per definitie slank zijn. alles heeft zo haar eigen extreme kanten en alles wat te veel is is niet goed.

Hopelijk lukt het ons om de balans te kunnen vinden en gelukkig zijn.

Punt. Love you all!

Met dank aan dames die meedoen en meegedaan hebben aan de BabyCarryWorkout dit jaar tijdens de Negenmaandenbeurs! Wat waren jullie goed! Ik ben zeer dankbaar dat ik jullie heb mogen leren kennen. Jullie kinderen heb mogen ontmoeten en dat jullie mij toevertrouwd om deze kwetsbare momenten met jullie te delen. DAT IS FIJN ZEG om twee keer per week te mogen zijn met mensen waar je gemakkelijk over vrouwelijk ongemakken en gemakken te mogen bespreken en daardoor thuis een leuke gezinsleven verbeteren.

Happy International Women’s day.

Just showing my appreciation to all women  have met so far, women I have learnt a lot from and women who guide me in difficult moments and years! Not forgetting to mention my own mom who made it happen, a woman whom we cannot live without but no longer there.

Verbinding vanuit mijn wortels, hoe ging dat? Wat heb ik geleerd?

Ik gaf pas een lezing over verbinding, hechten, families noem maar op. Ik beschreef waar ik al de jaren mee bezig was. Familie verbinding, daarna vrienden, daarna met je andere dierbaren, je dieren. Zelfs een boer verbindt en hecht zich met/aan zijn vee. Dit herken ik vanuit mijn eigens wortels, Zimbabwe waar mensen en dieren voornamelijk op het platteland zeer verbonden zijn met elkaar.

Verbinding tussen dieren daarna met mensen

Weleens koeien of ezels gezien wanneer ze mensen helpen? Ze kletsen met elkaar, kijken naar elkaar en laten eten voor elkaar achter en voeden de jonkies. Als kind hielp ik mijn ouders met het vee, samen met mijn broertjes en zusje. Als ik nu terug kijk, ben ik vooral onder de indruk van hoe wij samenwerkten met buurtjongens en meisjes. Zij hielpen ouders ook tijdens het planten, zaaien en oogsten, en vee. Er gebeurde veel en het werd ook echt vanzelfsprekend dat ieder kind gewoon een taakje had. Elke taak verbond ons, ook met de vee waar we mee bezig waren.

Ik herinner me voornamelijk de namen die we aan de koeien gaven. Elke koe had een naam die bij zijn karakter paste. Vanaf het moment dat het een kalfje is, voelen de kinderen en ouders al wat het wordt. Ik schrijf in de tegenwoordige tijd omdat dit nog steeds gebeurd. Ik krijg regelmatig berichtjes van mijn broertje met de foto’s van het nog overgebleven vee.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Doordat er namen zijn, ontstaat een verbinding tussen mens en een dier, door regelmaat werden we gewoon verbonden.

Regelmaat en verbinding

Van mijn ouders leerde ik heel vroeg opstaan. Mijn ouders hadden koeien, geiten, schappen, kippen, kalkoenen, honden en katten. Daar zat enorme diversiteit in.

Ze waren zo veel en toch wisten we een op een welke het was en wat het deed en lustte. Welke eieren wanneer het komt. We leefde met seizoen.

We aten seizoen groenten, We waren afhankelijk van de maan. We sliepen vroeg omdat het ook sneller donker werd. Mijn moeder zei altijd “Basa Mangwanani” en dit betekent, beter vroeg beginnen met werken, daarna kun je nog genieten van je dag, want voor je weet? is het al avond.

Dit doe ik nog steeds, ik herinner mij nog toen ik op kantoor werkte in Rotterdam en Schiedam dat ik vaak aan mijn collega’s kon vragen of ze in bed hadden geplast, ;). Zo vroeg was ik.Ik h ad al lang koffie gemaakt en radio aangezet om een leuke verbindings- sfeer te creëren op de werk vloer. Ik snap nu eigenlijk waarom ik het deed.

pltlnd0

Bedankt voor het lezen van mijn blog. Ik ben dus in februari gevraagd om tijdens de negenmaandenbeurs een lezing te geven over wat ik eigenlijk doe. Dit vertelde ik o.a en uiteindelijk ging dit om #Familybonding. Ik ga verder met mijn blog wanneer mijn kinderen weer lekker ontspannen zijn.

Lieve groeten
Melissa Budding
Woonachtig in Nederland sinds 1996

 

Why would I carry groceries on my head in Europe?

Carrying a heavy bucket of water on my head

Kutakura mvura kumusha

I know my Zimbabwean culture well enough but because I did lose my parents at a young age I cannot say i have managed to learn everthing because almost half of my lifestyle has become  European too. So that makes me open up to the new cultures around me.

Visiting a sauna for me is just as part of living as visiting the Gym. Which is maybe going for Braai in Africa. I live with the people who live with me with respect and when I visit my home country, I realize that they are all moving on and I am moving behind, at the same time  moving forward where I live now. Its sometimes confusing and its better to immediately fit in.

IMG_20141122_172952

What I have realized recently was that whenever I do shopping especially groceries, I tend to carry my own baby at my back and put the heavy groceries on my head. Its just so easy and less heavy. I manage this way to practice my culture in Europe. Ofcourse people look at me surprised, amused and some ask why I do this. That is mostly what I find fun.