Why I am not happy in the Diaspora

The danger of raising children in The Diaspora, when you grew up in your country of origin.

I left Zimbabwe when I was 22 years old and I have been living in The Netherlands for he pas 21 years. I now have a family and going back is not planned within a day! Let alone the ticket prices for 5 people. I do realize a lot has changed, but never underestimate what a child has been exposed to. Its powerful.

Written in November 10, 2015

As a child in the village we could really play and discover a lot without anyone giving us a label. We had a lot of space to play and possibilities to discover, build and finish everything ourselves without anyone commanding. I never played alone. People here ask us as a family why we did not opt ​​for home education. Well then I would prefer to take my children to an African village to practice in real life

Surely, I am a doubter. I do not like developmental organizations, I am a vaccination-doubter, an education system-doubter. If I had stayed in Africa, I might have died of unavoidable illnesses, but maybe not. I did stay close to my roots, close to my parents. We have learned a lot. We lived natural building our own immune system

Working in the fields, knowing all kinds of vegetables, natural medicines, species of trees, is not something an African child learn from a researched point of view, but from a day to day living and experiencing from the elderly people.

We always kept our attention to the seasons,light from the moon. Therefore we knew when to to organize ceremonies and parties in the evenings and these are mostly organized at full moon. Then you hear drums and singing in the neighborhoods. Exchanging seeds and livestock. Nobody is poor when everyone and families are help one another without questioning so no room for individualism.

And also the cattle: milking cows, goats and sheep. That was biology lesson and that was agriculture / agriculture. Without chemical additives. My parents built huts and houses of self-baked stones without asbestos or other carcinogenic additives.

Now I live in a world where I am only raising children with my husband. Sometimes very sad. What is education without your roots? To whom can you ask questions about the first teeth, or whatever.

 


Now I have find out: whether my child might also have a chance to make a vegetable garden somewhere. There is no space or else you have to buy a piece of land which you can only use for a certain period of the years because the rest of the is filled by winter.

While we made our own balls to plays from bicycle tires and recycled fabric and other organic materials in Africa. In Europe we have to join a football club and pay a fee because football an other sport activities are no longer provided in schools.

Playfully learning is doing things in practice and not being tested and labelled!

 

In Zimbabwe we lived with a father and a mother and we had family around us. Because of the school systems we had to go all the way to the city where I saw my mother very little. My father worked in the city and my mother lived in village. I now realize how often I have missed my mother. But those moments we were together were fruit full, because my mom was practicing what she taught us.

A lot of documentaries and researches bring us back to the bonding moments of an African parent and her children

One day I had to go to the Netherlands with my brother to continue my studies. With the goal that I would go back to my parents, unfortunately life is never in our hands. My parents passed away because of the circumstances in my homeland. this added up to my loneliness and I was further from my own roots.
Now married and I had really hoped that I would have close family outside my dear family, unfortunately the answer is no.

Please see more blogs and thank you for reading and hopefully your response ❤

One of my biggest cultural shocks in the world is now solved.

I have been living in the Netherlands for the past 20 years. I had lots of cultural shocks in positive and negative ways. I have learnt to laugh about very simple things like my own identity just because I never wanted people to see me as a bad person.
Which also means accepting something that is a bit disrespectful to my own culture. But as I remember most people were always curious about how I have lived in Africa.

What changed me were my children? I had my first child in 2008, Instead of having to explain my culture again and again, I started practicing it.
I realized I had a lot to explain to my children. Most difficult was that there were not so may things that represented me as an African princess, African Doll and even in the windows where people did the window shopping.
I felt really bad about it and realized it wasn’t something I could change very easily than embracing who I was.
In Zimbabwe where I grew up, we lived mostly according what we imitated from colonialism.
So when we thought of buying a doll, it was always a white doll,  shops were full of them. I also think there were people of African origin who may have wanted to see something or someone who represented them as nice, black people who did not only fought wars and went through slavery.
I am really happy that I started carrying my baby’s and breastfed them as I remembered from the village in Zimbabwe.
In the cities especially Harare where I went to school, my parents explained to me a lot about different classes. You would be considered rich when you lived in a low density suburbs and poor when you were living in a high density suburb.

So many people would embrace the rich culture more. For example, when you see a black person buying a very big car for a better status or trying to lighten skin color to be able to look more prettier because this was perceived as beauty.

Oh mom I want to look pretty, and white skin was the only skin presented as pretty.

I have realized that if we cannot teach our children our African history, no-one else will. So it starts with self acceptance, self reflection.

To buy a toy or an educational toy has been one of the biggest cultural shock I ever had until I met Rejoice Bhila Kwaramba, the creator and owner at The dolls that represent diversity.

Please hear more of her story. She promotes self love and together we promote self reflection. she is lovely with her lovely family. I have already bought 2 dolls for my little girls and they love them. Teaching African history is much easier to understand when history is presented positively.

Representing my self, my origins, my well being has become a big lesson such that I begin to realize  how important it is for schools to learn the positive things about my origins.

We need more embracing, more people helping us doing this.  I will share some of my shocks:

-On television there were not so may people represented as African origin without that they were called poor.

-Every child I know from school is taught to help poor African children. I do agree  that there are countries that went through a lot, such that they need help, but not at all the time

If there was a commercial on television and there was an African origin family, it always looked like they were not organised. Those few things disturbed me.

So now that we can buy a black doll just like a barbie it means we have a good start of self acceptance without having to explain.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

Elkaar helpen in de wijk

In Zimbabwe waar ik opgroeide zijn ouders ontzettend aanwezig tijdens de opvoeding (en zelfs zwangerschap), met steun van familie en tantes. Ze dragen de kindjes veel en ze  verplichten elkaar om borstvoeding te geven. Ze helpen in de opvoeding en corrigeren elkaar waar nodig ( It takes a village to raise kids). Doordat ze dichtbij de natuur staan voelt dit als heel normaal. De hele maatschappij helpt elkaar en elkaars kinderen, waardoor de kinderen niet zo gauw lastig worden.
Helikopter gedrag
Wat mij wel opvalt nu mijn kinderen ook naar school gaan. Dat er ouders zijn die overal aanwezig willen zijn om controle te hebben op hoe en waar de kinderen mee bezig zijn.
Ouders die moeite hebben met het loslaten geloof ik. Ik kan me best voorstellen dat als je ergens een schuldgevoelen over hebt, je compensatie zoekt.
Op dat moment is het wel van belang om het even in jezelf te zoeken. Wat speelt er bij mij. Sommige ouders kunnen er niet 100 % er zijn, welke leeftijd het ook is. Omdat de situatie, omstandigheden en gezondheid ze niet toelaten.
In plaats dat andere ouders die wel de mogelijkheid hebben om er te zijn voor hun kinderen neerkijken op deze ouders, die even niet kunnen zijn, zou het fijn zijn als ze dan wel even bijspringen.
Daarmee verminderen we dan het vingerwijzen gedrag en wel elkaar helpen.
Heel anders dan Afrikaanse kinderen, zie je hier best veel kindjes die eigenlijk al zelfstandig horen te zijn, maar nog zeer afhankelijk zijn. De ouders nemen alles in de handen. De mama is zeer aanwezig op school, alles controleren en regelen, terwijl een meisje van 9 jaar best al veel kan. #Loslaten misschien?
Ik als Afrikaanse moeder, leer enorm veel van ouders die op zo’n Nederlandse manier dingen ondernemen met kinderen, tot een bepaalde hoogte. En dat is bij mij leren loslaten en kinderen vertrouwen en ze het gevoel geven dat ze ook mensen zijn.
Hoe dan ook situaties verschillen en niet alles hoeft precies op een manier te gaan.
Ik geloof ook niet dat de hele dag op een schoolplein hangen, gelijk is aan liefdevol zijn voor je kinderen.
Wij doen het allemaal op onze eigen manier en leren van elkaar.
Dat steeds meer kinderen slecht eten, naar niets of niemand luisteren, of psychisch in de knoop zitten: sociaal pedagoog Gitty Feddema is er zeer ongerust over. Ouders moeten zich weer over hun kinderen ontfermen, en snel!
AD.NL|BY EEFJE OOMEN

Een volslanke vrouw op de racefiets

Voordat ik moeder werd was ik nogal een mountainbike liefhebber. Ik fietste dus van Vlaardingen naar Rotterdam en natuurlijk was dat makkelijker voor mij. Ik heb het altijd leuk gevonden om in de natuur te mogen fietsen en de vrijheid te beleven.

Voor een Afrikaans meisje die opgroeide op een platteland waar de natuurlijke natuur overheerste was dit het enige compensatie die ik dan had. Alleen een beetje fietsen in de lente, zomer en misschien ook herfst als het niet al te hard waait of regent.

De interesse om de Nederlandse natuur en landschap te leren kennen heb ik nog steeds en daardoor nu ook in een van de mooiste dorpen van Nederland wonend.

Hoe ik op het idee van racefietsen kwam was via een sportschool waar ik vroeger heen ging, de Club-Fit in Vlaardingen waar Huub de spinning les gaf. De allereerste keer was best spannend, je kent het dat moment waar je tussen mensen staat die al een racefiets hebben thuis, die alle praatjes kennen van de racefiets wereld en natuurlijk de beste ritme kennen van de spinning.

Ik vond de muziek al meteen erg cool! Dat was een van de mooiste drive waarvan ik nog steeds vind dat de meeste mensen doot muziek en buiten fietsen gestimuleerd raken.

Ritme gevoel speelt inderdaad een belangrijk rol bij muziek in combinatie met spinnen. Ik vond het zoo leuk dat ik elke week toch een deel van wilde maken.

Het gevoel voor racefietsen als sport begon al in 1997 toen ik net een jaar in Nederland was uit Zimbabwe vandaan. Ik werd uitgenodigd door een van mijn studiegenoten om naar ‘s-Hertogenbosch  waar ik voor het eerste de Le Tour de France heb gezien.

Ik kon opgegeven moment een racefiets kopen en dit gevoel werd ook aangesterkt door mijn man die zelf ook een Bianchi fiets heeft. We hebben toen af en toe kleine rondjes gefietst in Vlaardingen, Schiedam en het Westland. Dit vonden we het erg leuk, nu verbindt dit ons ook, want we kunnen af en toe samen de natuur in, zeker in Nieuwkoop waar wij nu wonen.

 

Mijn eerste kindje is door middel van een keizersnede geboren en de tweede ook. Ik merkte echt dat ik daardoor minder makkelijk kon sporten en bewegen.

Want na de tweede zwangerschap wilde ik weer gaan spinnen en heb het toch gedaan, we woonden inmiddels in Den Haag.

Zijn er misschien angsten of belemmeringen?

Ik zeg wel toch ja, want ik herinner me nog dat de eerste keer dat op ik mijn racefiets stapte, werd ik door bijna iedereen die ik tegenkwam bekeken. Het was net of er iets nieuws was ontstaan.

Wat ik ook niet moet vergeten te zeggen is dat dit ook erg in mij speelde omdat ik ergens aanvoel dat ik  in een maatschappij leef waar men snel elkaar oordelen. Dit niet omdat ze er wat aan kunnen doen maar omdat de Fashion of te wel mode industrie en de merken dit voor ons wel bepalen. Wanneer kan een merknaam bepalen welke type mens wel voor een bepaald activiteit is geschikt? In dit geval dus racefietsen.

Ja ik vind wel dat ik nog nooit een volslanke vrouw heb gezien op de racefiets terwijl ik best wel vind dat er genoeg zijn die dit kunnen. Veel forse vrouwen zouden best  mogen wielrennen.

Er worden geen voldoende passende maten wielrenner kleding aangeboden voor iemand die wat grotere maat heeft, terwijl wielrennen een van de hobby sport is waar je ook kunt gebruiken om fit te voelen uiteindelijk.

Wat dan als een vrouw volle rondingen heeft? Niet wielrennen?

Niks ervan, ik kan het! En ik heb best een flinke maat wat kleding betreft. We is het zo dat mijn lichaam heel mooi is getailleerd en daardoor niet altijd passend in de wielrenner broeken en de lange shirts. Weet je waarom? dan blijf het shirt steeds omhoog kruipen.

rwc-korte-broek-vrouwveela-lange-fietsbroek-700pk812veela-lange-fietsbroek-700pk812

In de bestaande winkels waar je werkelijk wielrennen kleding kan passen, zijn er bijvoorbeeld alleen broekjes die net boven je volle billen vallen. Al zou je een lang zweet shirt aan doen, blijft de broek afzakken, wegens het type beweging die je maakt tijdens het fietsen en tegelijkertijd de shirt ook nog es omhoog.

Het idee achter mijn verhaal is:

Doordat we eigenlijk gewend zijn om bepaalde zaken zo te zien, bijvoorbeeld, zogenaamde leuke kleren staan mooier bij een slanke vrouw, dus deze slanke vrouw of man is de enige ook die wij op een racefiets zien. Wordt dus dit soort beeld als de ideale beeld gezien. Daarmee doen we dan mensen zoals ik of meer mensen die graag zouden willen wielrennen te kort.

Goede conditie hebben en slank zijn, zijn twee verschillende begrippen. Toen ik  in Leidschenveen op een sportschool de spinning ruimte binnenkwam voelde ik me wel een beetje bekeken. Toen was ik zelfs nog forser na de bevalling van mijn tweede. Ik had dus best krappe spinning kleding aan. Gelukkig kon ik de ogen ontvangen en accepteren totdat ik me bewees.Maar stel je voor dat het iemand is die dat helemaal niet tegen kan. snap je nu waarom ik dit schrijf?

Maar dat zou toch niet hoeven? Vooral als iemand graag wat fitter wilt worden, dan wil je toch nog comfortabel in je sportkleding zitten? Of te wel de omgeving waar je dan de sport activiteiten doet?

Ik dacht opgegeven moment, er moet wat hieraan gebeuren, laat dit maar voor veel andere mensen en vooral vrouwen die graag willen sporten en bewegen en belemmert worden en vervolgens niet meer durven om te doen wat ze werkelijk willen doen.

Voor  mij begint alles bij passend maten daarna zijn er wellicht nog meer belemmeringen maar alles is te overkomen wat dit betreft!

Al zou je weinig aanbod krijgen omdat er weinig gevraagd worden, vind ik wel dat er rekening gehouden mag worden met eventueel volgebouwde mensen die dit sport/hobby leuk vinden.

Dit noemen we dus verbinding.

Ik was al sinds vanmorgen bezig met het schrijven van dit korte blog, ook omdat ik graag deze dag niet zomaar ongemerkt voorbij wilde laten gaan.

Er gaat van alles door mijn hoofd heen als ik voornamelijk aan een vrouw denk die mij hier op deze wereld heeft gebracht. Onvergetelijk! Onmisbaar, toch is ze er niet meer. Zij leeft in mij en in mijn kinderen. Deze vrouw herdenk ik bijna elke dag. Deze vrouw heeft in haar jaren wanneer vrouwen weinig rechten hadden ervoor gevochten dat haar dochters werden wie ze nu zijn.

Affijn, ik wil natuurlijk niet alleen over mij hebben. De reden waarom deze blog pas vanavond komt is omdat ik de hele dag met mijn baby dochtertje en twee grotere kinderen bezig was. Daarna kwamen de kindjes van de buren gezellig met ons eten. Erg leuk!

Afgelopen jaren waren niet gemakkelijk, je maakt mee dat mensen in je leven komen en ook soms keihard gaan. Je hebt ook mensen die dan ook bij je blijven hangen ondanks je imperfecties. Die vrouwen, die mensen, die,  die bedoel ik en vandaag wil ik ze enorm bedanken.

Alle vrouwen die ik tot nu toe heb leren kennen zijn dames die allemaal op hun eigen manier proberen iets leuks van het leven te maken.

Deze vrouwen zijn

  • mama’s
  • dames
  • zwangeren
  • meisjes
  • alleenstaanden
  • oma’s
  • tantes
  • schoonzussen
  • Schoonmoeders

Tussen al deze dames zijn er veel die graag een baby willen, veel die al bevallen zijn en aan het proberen balans te vinden tussen werk en gezin. Tussen al die dames ook genoeg die om diverse redenen geen kinderen hebben. Toch vrouwen zijn.

Het zij vechten voor een tweede kind, het zij vechten voor je relatie, vechten voor je vriendschap of familieband.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ik kan alles benoemen maar ik weet het ook niet beter dan dat ik het soms meekrijg. Wat leer ik veel zeg! Wat ben ik zelf ook niet perfect zeg!

Ik ben blij om al deze vrouwen te mogen leren kennen. Ik dacht dat ik zielig was omdat ik geen moeder of schoonmoeder die bij mij aan de deur kloppen. Nee het is niet groener bij de buren. Ik dacht dat ik zielig was dat ik 3 keizersnedes kreeg, maar blijkt dat een vriendin of kennis geen borstvoeding heeft kunnen geven door borstoperatie.

Het leven is ingewikkeld en wij vrouwen maken het al niet gemakkelijk voor onszelf en zeker niet voor anderen.

Er zijn dingen die wij moeilijk kunnen loslaten en dat ook verschilt per vrouw. De laatste jaren leer ik alleen maar sterke, gedreven vrouwen kennen. Ik leer ook dat niet iedereen per se in je straatje hoeft te lopen, als je maar elkaar wat gunt en respecteert zul je zien dat het voor jou ook werkt.

Blijf elkaar stimuleren! Elkaar veel gunnen, elkaar corrigeren waar het fout gaat en niet roddelen achter de rug om. Help elkaar de relaties met onze mannen en kinderen te verbeteren en niet vernietigen. Helaas komt dit ook voor.

Mijn zorg dit jaar en de komende jaren is wanneer we eigenlijk anders gaan gedragen, eten of voelen omdat we graag willen afvallen. Omdat iemand ooit een maat kleding als ideaal heeft bepaald. Pas kwam ik tot echter achter dat gezond zijn i s niet per definitie slank zijn. alles heeft zo haar eigen extreme kanten en alles wat te veel is is niet goed.

Hopelijk lukt het ons om de balans te kunnen vinden en gelukkig zijn.

Punt. Love you all!

Met dank aan dames die meedoen en meegedaan hebben aan de BabyCarryWorkout dit jaar tijdens de Negenmaandenbeurs! Wat waren jullie goed! Ik ben zeer dankbaar dat ik jullie heb mogen leren kennen. Jullie kinderen heb mogen ontmoeten en dat jullie mij toevertrouwd om deze kwetsbare momenten met jullie te delen. DAT IS FIJN ZEG om twee keer per week te mogen zijn met mensen waar je gemakkelijk over vrouwelijk ongemakken en gemakken te mogen bespreken en daardoor thuis een leuke gezinsleven verbeteren.

Happy International Women’s day.

Just showing my appreciation to all women  have met so far, women I have learnt a lot from and women who guide me in difficult moments and years! Not forgetting to mention my own mom who made it happen, a woman whom we cannot live without but no longer there.

Why would I carry groceries on my head in Europe?

Carrying a heavy bucket of water on my head

Kutakura mvura kumusha

I know my Zimbabwean culture well enough but because I did lose my parents at a young age I cannot say i have managed to learn everthing because almost half of my lifestyle has become  European too. So that makes me open up to the new cultures around me.

Visiting a sauna for me is just as part of living as visiting the Gym. Which is maybe going for Braai in Africa. I live with the people who live with me with respect and when I visit my home country, I realize that they are all moving on and I am moving behind, at the same time  moving forward where I live now. Its sometimes confusing and its better to immediately fit in.

IMG_20141122_172952

What I have realized recently was that whenever I do shopping especially groceries, I tend to carry my own baby at my back and put the heavy groceries on my head. Its just so easy and less heavy. I manage this way to practice my culture in Europe. Ofcourse people look at me surprised, amused and some ask why I do this. That is mostly what I find fun.