Coexistence is only fun when it’s mutual

I came to the Netherlands at the end of 1994 and did not even know that there were many other groups of people living in Europe I was in Holland for 3 weeks and we stayed in because there was too much snow outside. We had never experienced snow before. My brother had applied after his study in Zimbabwe and was adopted at an international organization in the Hague. We came as expats.

One day we went to the other side of the Hague, where the market was, on advice from my brother’s colleague. So that was in the Schilderswijk. We lived in Statenkwartier, behind Frederik Hendriklaan there at the tourist. Quite an expensive district of the Hague.

It wasn’t convenient to go bycar to Hobbemastraat on Saturday because it could be very busy.

We went by the tram, tram 11 and when we approached, the market on I saw huge many other people and as I learned at school, I knew something about Asians, Africans and people from the middle east, Jamaica, Venezuela And Cuba. Bob Marley has even been to my country.

The world has opened, because I kept asking my brother and then he made books for me including the Undutchables.

3319

Until today, we in the south of Africa do not learn how slavery has taken place in other countries. I celebrated Sinterklaas after I met my Dutch husband He fourth that in Veenendaal and we went there on the presents.

I liked how people were connected to each other when they read the poems. I’m in favor of connection. I like it when families do things with each other. So packages night was fun to be with. But there are plenty of other ways
In 2007 before I had kids, I played black UNPAINTED Pete because I wanted to see how kids would react. I did this because I was just doubting and because I already noticed colleagues and people around me had those other colors that they weren’t happy about it. I’ve seen comments from the kids. They didn’t see me differently. I was scared. The fact that we have not done slavery history in Zimbabwe explains a lot of confusion in what is happening in the Netherlands. There are also pretty few Zimbabweans here because the embassy is in Brussels. The behavior of a Dutchman to me is different from a behavior of a french or English to me. Let alone the behavior of someone from Austria and Switzerland. Let’s get to know our past better, and look at our upbringing from then, and upbringing from now. Sometimes you can’t stick around in the past because it makes you feel good. I say, just keep making poems for each other. Connect to each other, within families and families. You’ll see that you don’t need a party to get together. In Zimbabwe, we celebrate everything. As long as there’s music, drums, and dancers. The point being:

I understand the feeling of people who have ancestors with a slavery past. One would like to see a normal society where a black woman, for example, can run her own business without having to prove extra for it.
I recently got to know a lot of Surinamese and Antillean. But also get to know a lot of Dutch people. Both sides have a story. I can’t say I’m putting a story on the side and I understand the other story. I’d rather not put myself in a booth. I’ll actually just want to see the world as one. That’s how I want to raise my children. I already do.

Well, I can speak for myself. I love connection, #bonding #familybonding #humanbonding.
It hurts me when I see that in the country where I live a lot of hate comes to each other because people are afraid of change. Look at yourself and see how many people are trying to share love. What do you like about each other, cherish that. What better? Correct each other, support each other. Keep smiling it’s not the end on the world. I see a lot of people today who go to Africa or share other world and these people come back with enormous respect for how other people live. You can’t say you know better. Can hardly ever.

Integratiecursus doesn’t work until you’re the one who’s well-known, so we call it native here.

How did it come that I can learn languages easily?

In 1998 I met my current husband and then only I got interest in Dutch society and language. Otherwise, I would have just gone back to Zimbabwe after my study and or to a country where they just have English as a language. Canada, New Zealand, or England. We spoke in English first. 3 years later I could already speak fluent Dutch and write.

Still learned how to make couscous and Asian rice o yes and pom I can make. I know the seasons of Stampotten (typical dutch food), too. That already indicates that the Netherlands is a multicultural country. Ever counted how many European people live in Africa? And that by country.

What I never did was that I was looking for fellow human beings from my native country. I didn’t need that, though I’m still homesick. Development wouldn’t be so stimulated. I’d like to learn something else, other language of the residents themselves. I’ve been seeing this for years that, now that I’ve mastered the language, I easily get in touch with a lot of people.

I don’t like organized holiday myself, I’d rather come among people. In Greece and all the other countries, people are simply to be trusted than what is being told here sometimes. A piece of autonomy.

My husband said, ” Honey, do you know why I’m so crazy about you “? you speak a bum today, you make him laugh, average person, and you make him laugh ” yesterday you just spoke the minister and in the same way And you made him laugh ” you’re a world woman.

Secretly, I was proud.

Because I control the language well, I don’t feel so soon threatened by my own fears. I understand what one means. I even went to buy the “Bartlett” and every time again the new green book.

My very first dutch teacher I remember well. Mrs. Spout, what a lovely woman that was. Every year, a good deal with “the big dictation” is delicious in front of Television and join all those difficult words. Someday I’d like to join in real. I’m now at a stage where I’m just being asked in the playground by other mothers if I was adopted. Whether I was a baby when I moved in here. Fortunately, I always say that I was born and raised in Africa. On My 22th pass, I came to live here.

I’ve been able to travel a lot through the Now I’d like to drive over the afsluitdijk! That sounds like a lot of fun! Friesland and drenthe I need to get to know even better. All the other regions I have been, partly because I took a “Zomertoerkaart” from the ns every summer and then could travel unlimited by the Netherlands. That’s great. Now I have my license, also something like that.. not born here so only later after your 30st your driver’s license.. I’ll tell you that in my next blog. I’m also grateful because I can now run my company a little better, transport kids. Even if I can do it on the bike, sometimes it’s handy. Now I travel a lot through my work, but I still don’t want to use Tomtom, then I’m so dependent again and I don’t know where I really am. I’m really not cocky hear ūüėČ.

Yet it falls to me when I have someone who is born and raised in the Netherlands the ruling my mother dares to write. So far, there was no tolerated when you write or speak wrong language.
These days with Facebook and Twitter, you can easily improve your writing skills. Still looking for the balance remains important. Because otherwise, you’re going back to the colloquial development, so then more and more people in real speak. What I am very hoping for is more correction in spelling errors, that if a friend, man or knowledge notices it immediately, it also writes the right word. That will be very nice for me.

I’ll give a tip to the one who likes to integrate. Go with the inhabitants. Are you a church man visit a church? Are you a cafe, snooker, theatre, type? Name it, save some pennies and visit the places. No money? No point, because there are plenty of volunteers who can help you to an association. Do you speak English? Make sure the residents don’t speak English to you directly. Keep asking that they speak the own language with you. Always ask for corrections, dare to speak the language and write with the mistakes. You’ll notice that one way or another you’re going to help.

That one laughs or bothers you will always run against it, it is now up to you to be strong in your shoes, because it is only for your own good.

PS. Should I have made linguistic above, please respond below with correct wording and also the correct words. Already thanks

Why I am not happy in the Diaspora

The danger of raising children in The Diaspora, when you grew up in your country of origin.

I left Zimbabwe when I was 22 years old and I have been living in The Netherlands for he pas 21 years. I now have a family and going back is not planned within a day! Let alone the ticket prices for 5 people. I do realize a lot has changed, but never underestimate what a child has been exposed to. Its powerful.

Written in November 10, 2015

As a child in the village we could really play and discover a lot without anyone giving us a label. We had a lot of space to play and possibilities to discover, build and finish everything ourselves without anyone commanding. I never played alone. People here ask us as a family why we did not opt ‚Äč‚Äčfor home education. Well then I would prefer to take my children to an African village to practice in real life

Surely, I am a doubter. I do not like developmental organizations, I am a vaccination-doubter, an education system-doubter. If I had stayed in Africa, I might have died of unavoidable illnesses, but maybe not. I did stay close to my roots, close to my parents. We have learned a lot. We lived natural building our own immune system

Working in the fields, knowing all kinds of vegetables, natural medicines, species of trees, is not something an African child learn from a researched point of view, but from a day to day living and experiencing from the elderly people.

We always kept our attention to the seasons,light from the moon. Therefore we knew when to to organize ceremonies and parties in the evenings and these are mostly organized at full moon. Then you hear drums and singing in the neighborhoods. Exchanging seeds and livestock. Nobody is poor when everyone and families are help one another without questioning so no room for individualism.

And also the cattle: milking cows, goats and sheep. That was biology lesson and that was agriculture / agriculture. Without chemical additives. My parents built huts and houses of self-baked stones without asbestos or other carcinogenic additives.

Now I live in a world where I am only raising children with my husband. Sometimes very sad. What is education without your roots? To whom can you ask questions about the first teeth, or whatever.

 


Now I have find out: whether my child might also have a chance to make a vegetable garden somewhere. There is no space or else you have to buy a piece of land which you can only use for a certain period of the years because the rest of the is filled by winter.

While we made our own balls to plays from bicycle tires and recycled fabric and other organic materials in Africa. In Europe we have to join a football club and pay a fee because football an other sport activities are no longer provided in schools.

Playfully learning is doing things in practice and not being tested and labelled!

 

In Zimbabwe we lived with a father and a mother and we had family around us. Because of the school systems we had to go all the way to the city where I saw my mother very little. My father worked in the city and my mother lived in village. I now realize how often I have missed my mother. But those moments we were together were fruit full, because my mom was practicing what she taught us.

A lot of documentaries and researches bring us back to the bonding moments of an African parent and her children

One day I had to go to the Netherlands with my brother to continue my studies. With the goal that I would go back to my parents, unfortunately life is never in our hands. My parents passed away because of the circumstances in my homeland. this added up to my loneliness and I was further from my own roots.
Now married and I had really hoped that I would have close family outside my dear family, unfortunately the answer is no.

Please see more blogs and thank you for reading and hopefully your response ‚̧

One of my biggest cultural shocks in the world is now solved.

I have been living in the Netherlands for the past 20 years. I had lots of cultural shocks in positive and negative ways. I have learnt to laugh about very simple things like my own identity just because I never wanted people to see me as a bad person.
Which also means accepting something that is a bit disrespectful to my own culture. But as I remember most people were always curious about how I have lived in Africa.

What changed me were my children? I had my first child in 2008, Instead of having to explain my culture again and again, I started practicing it.
I realized I had a lot to explain to my children. Most difficult was that there were not so may things that represented me as an African princess, African Doll and even in the windows where people did the window shopping.
I felt really bad about it and realized it wasn’t something I could change very easily than embracing who I was.
In Zimbabwe where I grew up, we lived mostly according what we imitated from colonialism.
So when we thought of buying a doll, it was always a white doll,  shops were full of them. I also think there were people of African origin who may have wanted to see something or someone who represented them as nice, black people who did not only fought wars and went through slavery.
I am really happy that I started carrying my baby’s and breastfed them as I remembered from the village in Zimbabwe.
In the cities especially Harare where I went to school, my parents explained to me a lot about different classes. You would be considered rich when you lived in a low density suburbs and poor when you were living in a high density suburb.

So many people would embrace the rich culture more. For example, when you see a black person buying a very big car for a better status or trying to lighten skin color to be able to look more prettier because this was perceived as beauty.

Oh mom I want to look pretty, and white skin was the only skin presented as pretty.

I have realized that if we cannot teach our children our African history, no-one else will. So it starts with self acceptance, self reflection.

To buy a toy or an educational toy has been one of the biggest cultural shock I ever had until I met Rejoice Bhila Kwaramba, the creator and owner at The dolls that represent diversity.

Please hear more of her story. She promotes self love and together we promote self reflection. she is lovely with her lovely family. I have already bought 2 dolls for my little girls and they love them. Teaching African history is much easier to understand when history is presented positively.

Representing my self, my origins, my well being has become a big lesson such that I begin to realize  how important it is for schools to learn the positive things about my origins.

We need more embracing, more people helping us doing this.  I will share some of my shocks:

-On television there were not so may people represented as African origin without that they were called poor.

-Every child I know from school is taught to help poor African children. I do agree  that there are countries that went through a lot, such that they need help, but not at all the time

If there was a commercial on television and there was an African origin family, it always looked like they were not organised. Those few things disturbed me.

So now that we can buy a black doll just like a barbie it means we have a good start of self acceptance without having to explain.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

Samenleven is pas leuk als het wederzijds is

Sinds 1996 in Nederland uit een Afrikaans land.

Ik ben naar Nederland gekomen begin 1996 en wist niet eens dat er in Europa ook veel andere groeperingen mensen woonden. Ik was in Nederland voor 3 weken lang en we bleven binnen omdat er te veel sneeuw was buiten. We hadden nog nooit sneeuw meegemaakt. Mijn broer had gesolliciteerd na zijn studie in Zimbabwe en is aangenomen bij een internationale organisatie in Den Haag. Wij kwamen als expats.

Op een dag gingen we naar de andere kant van Den Haag, waar de markt was, op advies van mijn broer’s collega. Dat was dus in de Schilderswijk. Wij woonden in Statenkwartier, achter Frederik Hendriklaan daar bij de Museon. Best een dure wijk van Den Haag.

Het was niet handig om met auto te gaan naar Hobbemastraat op zaterdag omdat het erg druk kon zijn.

We zijn met de tram gegaan, tram 11 en toen we naderden, de markt op zag ik enorm veel andere mensen en zoals ik geleerd had op school, wist ik iets over Aziaten, Afrikanen en mensen uit het midden oosten, Jamaica, Venezuela en Cuba. Bob Marley is zelfs naar mijn land geweest.

De wereld is open gegaan, want ik bleef maar mijn broer vragen en toen haalde hij boeken voor mij inclusief The Undutchables.

3319

Tot de dag van vandaag leren wij in het zuiden van Afrika niet hoe de slavernij heeft plaatsgevonden in andere landen. Ik heb sinterklaas gevierd nadat ik Jochem had leren kennen. Hij vierde dat in Veenendaal en wij gingen daar op de pakjesavond.

Ik vond het mooi hoe mensen verbonden waren met elkaar wanneer ze de gedichten voorlazen. Ik ben een voorstander van verbinding. Ik vind het leuk als families dingen met elkaar ondernemen. Dus pakjes avond was leuk om mee te maken. Maar er zijn genoeg andere manieren
In 2007 ¬†voordat ik kinderen had, speelde ik zwarte ongeschminkte piet omdat ik graag wilde zien hoe kinderen zouden reageren. Dit deed ik omdat ik juist twijfelde en omdat ik al merkte aan collega’s en mensen om mij heen die andere kleuren hadden dat ze er niet blij mee waren. Ik heb reacties van de kinderen gezien. Ze hebben mij niet anders gezien. Ik schrok wel. Het feit dat wij in Zimbabwe geen slavernij geschiedenis hebben gedaan, verklaart een hoop verwarring in wat er allemaal gebeurd in Nederland. Er komen hier ook best weinig Zimbabwanen omdat de Ambassade in Brussel is. Het gedrag van een Nederlander naar mij is anders dan een gedrag van een Franse of Engelse naar mij. Laat staan het gedrag van iemand uit Oostenrijk en Zwitserland. Laten we ons verleden beter leren kennen, en kijken naar onze opvoeding van toen, en opvoeding van nu. Soms kun je niet blijven hangen in het verleden omdat het je een goed gevoel geeft. Ik zeg, gewoon gedichten blijven maken voor elkaar. Maak verbinding met elkaar, binnen families en gezinnen. Je zult dat zien dat je geen feest nodig hebt om bij elkaar te komen. In Zimbabwe vieren we alles. als er maar muziek, trommels, en dansers zijn. The point being:

Ik begrijp het gevoel van mensen die voorouders hebben met een slavernij verleden. Men wilt graag dat er een normale samenleving komt waarbij een zwarte vrouw bijvoorbeeld haar eigen bedrijf kan runnen zonder dat ze zich extra voor moeten bewijzen.
Ik heb onlangs enorm veel Surinamers en Antillianen leren kennen. Maar ook enorm veel Nederlandse mensen leren kennen. Beide kanten hebben een verhaal. Ik kan niet zeggen dat ik een verhaal aan de kant zet en de andere verhaal wel begrijp. Ik wil liever mezelf niet in een hokje plaatsen. Ik zal eigenlijk gewoon de wereld willen zien als een. Zo wil ik ook mijn kinderen opvoeden. Doe ik al eigenlijk.

Wel kan ik voor mijzelf spreken. Ik hou van verbinding, #Bonding #familybonding #Humanbonding.
Het doet me pijn als ik zie dat in het land waar ik leef enorm veel haat naar elkaar komt omdat mensen bang zijn voor verandering. Kijk naar jezelf en zie hoeveel mensen die liefde proberen uit te delen. Wat vindt je mooi aan elkaar, koester dat. Wat kan beter? Corrigeer elkaar, steun elkaar. Keep smiling it’s not the end op the world. Ik zie tegenwoordig enorm veel mensen die naar Afrika gaan of andere wereld delen en deze mensen komen terug met enorm veel respect voor hoe andere mensen leven. Je kunt niet zeggen dat je het beter weet. Kan bijna nooit.

Integratiecursus werkt pas als je degene die goed articuleert dus die wij hier autochtoon noemen ook erbij is. 

 

Hoe is het gekomen dat ik talen makkelijk kan  leren?

In 1998 ontmoete ik mijn huidige man en toen pas kreeg ik interesse in de Nederlandse samenleving en taal. Anders was ik gewoon na mijn studie terug gegaan naar Zimbabwe en of naar een land waar ze gewoon Engels als voertaal hebben. Canada, New Zeeland, of Engeland. We spraken eerst in het Engels. 3 jaar later kon ik al vloeiend Nederlands spreken en schrijven.

Toch wel geleerd hoe ik couscous en nasi kan maken, o ja en pom kan ik maken. De seizoenen stampotten ken ik ook inmiddels. Dat geeft al aan dat Nederland een multiculturele land is. Weleens geteld hoeveel Europese mensen in Afrika wonen? en dat per land.

Wat ik nooit heb gedaan was dat ik zelf op zoek ging naar medemensen uit mijn geboorteland. Dat vond ik niet nodig, al heb ik nog steeds heimwee . Taalontwikkeling zou dan niet zo gestimuleerd worden. Ik wilde graag wat anders leren, andere taal van de bewoners zelf. Dit merk ik al jaren dat, nu ik de taal onder de knie heb, ik gemakkelijk in contact kom met veel mensen.

Ik hou zelf niet van georganiseerd vakantie, ik kom liever onder mensen. In Griekenland en alle andere landen zijn mensen gewoon te vertrouwen dan wat er hier soms verteld worden. Een stukje zelfstandigheid dus.

Mijn man zei: “schat, weet je waarom ik zo gek ben op jou”? Je spreekt vandaag een zwerver, je laat hem lachen, gemiddelde persoon, en je laat hem lachen” Gisteren sprak je gewoon de minister en op de zelfde manier en je liet hem lachen” Je bent een wereld vrouw.

Stiekem was ik trots.

Doordat ik de taal goed beheers voel ik ook niet zo gauw bedreigd door mijn eigen angsten. Ik versta gelukkig wat men bedoelt. Ik ging zelfs het “spreekwoordenboek” kopen en iedere keer weer Het nieuwe Groene boekje.

Mijn allereerste Nederlands lerares herinner ik me nog goed. Mevrouw Tuit, wat een lieve vrouw was dat. Elk jaar ook al braaf meedoen met “Het Groot Dictee” heerlijk voor de televisie zitten en meedoen met al die moeilijke woorden. Ooit wil ik dan wel in het echt meedoen. Ik ben nu in een stadium waar ik gewoon in de speeltuin door andere moeders gevraagd word of ik geadopteerd was. Of ik een baby was toen in hier kwam wonen. Gelukkig zeg ik er altijd bij dat ik geboren en getogen ben in Afrika. Op mijn 22ste pas kwam ik hier wonen.

Nu nog de Afsluitdijk over en naar Groningen

Ik heb veel kunnen reizen door Nederland. Nu wil ik graag nog rijden over de Afsluitdijk! dat lijkt me erg leuk! ¬†Friesland en Drenthe ¬†moet ik nog beter leren kennen. Alle andere regio’s ben ik geweest, mede door dat ik elk zomer een “Zomertoerkaart” van de NS haalde en dan onbeperkt door Nederland kon reizen. Fijn hoor. Nu heb ik mijn rijbewijs, ook zoiets .. niet hier geboren dus pas later na je 30ste je rijbewijs .. dat vertel ik wel in mijn volgende blog. Ik ben wel ook dankbaar want ik kan nu mijn bedrijf iets beter runnen, kinderen vervoeren. Al kan ik het ook op de fiets, soms is het handig. ¬†Nu reis ik veel door mijn werk, maar ik wil nog steeds geen TomTom gebruiken, dan ben ik zo weer afhankelijk en weet ik niet waar ik echt uithang. Ik ben echt niet eigenwijs hoor ¬†;).

Toch valt het me tegen wanneer ik iemand die geboren en getogen is in Nederland het uitspraak  Me moeder durft te schrijven. Tot nu toe werd er niet getolereerd wanneer je foutieve taal schrijft of spreekt. 

Tegenwoordig met Facebook en Twitter kun je ook al makkelijk je schrijf vaardigheden steeds verbeteren. Toch de balans erin zoeken blijft belangrijk. Want anders ga je weer achteruit met de spreektaal ontwikkeling, dus dan maar steeds meer mensen in het echt spreken. Wat ik wel erg hoop is meer correctie bij spelfouten, dat als een vriendin, man of kennis het merkt meteen ook even de juiste woord erbij schrijft. Dat zal voor mij wel heel fijn zijn.

Ik geef wel een tip aan degene die graag wilt integreren. Ga met de inwoners om. Ben jij een kerkelijk mens bezoek dan ook een kerk. Ben je een café, snooker, theater, type? Noem maar op, spaar wat centjes op en bezoek de plekken. Geen geld? geen punt, want er zijn genoeg vrijwilligers die je best kunt helpen naar een vereniging. Spreek je Engels? Zorg ervoor dat de bewoners niet direct Engels met jou gaan spreken. Vraag steeds dat ze de eigen taal met je spreken. Vraag steeds om correcties, durf de taal te spreken en schrijven met de fouten. Je zult wel merken dat men je op een of andere manier je gaat helpen.

Dat men erom lacht of eraan stoort zul je altijd tegen aanlopen, het is nu aan jou om sterk in je schoenen te staan, want het is alleen voor je eigen bestwil.

PS. Mocht ik hierboven taalfouten hebben gemaakt, graag hieronder reageren met juiste formulering en ook de correcte woorden. Alvast bedankt

 

Dit noemen we dus verbinding.

Ik was al sinds vanmorgen bezig met het schrijven van dit korte blog, ook omdat ik graag deze dag niet zomaar ongemerkt voorbij wilde laten gaan.

Er gaat van alles door mijn hoofd heen als ik voornamelijk aan een vrouw denk die mij hier op deze wereld heeft gebracht. Onvergetelijk! Onmisbaar, toch is ze er niet meer. Zij leeft in mij en in mijn kinderen. Deze vrouw herdenk ik bijna elke dag. Deze vrouw heeft in haar jaren wanneer vrouwen weinig rechten hadden ervoor gevochten dat haar dochters werden wie ze nu zijn.

Affijn, ik wil natuurlijk niet alleen over mij hebben. De reden waarom deze blog pas vanavond komt is omdat ik de hele dag met mijn baby dochtertje en twee grotere kinderen bezig was. Daarna kwamen de kindjes van de buren gezellig met ons eten. Erg leuk!

Afgelopen jaren waren niet gemakkelijk, je maakt mee dat mensen in je leven komen en ook soms keihard gaan. Je hebt ook mensen die dan ook bij je blijven hangen ondanks je imperfecties. Die vrouwen, die mensen, die,  die bedoel ik en vandaag wil ik ze enorm bedanken.

Alle vrouwen die ik tot nu toe heb leren kennen zijn dames die allemaal op hun eigen manier proberen iets leuks van het leven te maken.

Deze vrouwen zijn

  • mama’s
  • dames
  • zwangeren
  • meisjes
  • alleenstaanden
  • oma’s
  • tantes
  • schoonzussen
  • Schoonmoeders

Tussen al deze dames zijn er veel die graag een baby willen, veel die al bevallen zijn en aan het proberen balans te vinden tussen werk en gezin. Tussen al die dames ook genoeg die om diverse redenen geen kinderen hebben. Toch vrouwen zijn.

Het zij vechten voor een tweede kind, het zij vechten voor je relatie, vechten voor je vriendschap of familieband.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ik kan alles benoemen maar ik weet het ook niet beter dan dat ik het soms meekrijg. Wat leer ik veel zeg! Wat ben ik zelf ook niet perfect zeg!

Ik ben blij om al deze vrouwen te mogen leren kennen. Ik dacht dat ik zielig was omdat ik geen moeder of schoonmoeder die bij mij aan de deur kloppen. Nee het is niet groener bij de buren. Ik dacht dat ik zielig was dat ik 3 keizersnedes kreeg, maar blijkt dat een vriendin of kennis geen borstvoeding heeft kunnen geven door borstoperatie.

Het leven is ingewikkeld en wij vrouwen maken het al niet gemakkelijk voor onszelf en zeker niet voor anderen.

Er zijn dingen die wij moeilijk kunnen loslaten en dat ook verschilt per vrouw. De laatste jaren leer ik alleen maar sterke, gedreven vrouwen kennen. Ik leer ook dat niet iedereen per se in je straatje hoeft te lopen, als je maar elkaar wat gunt en respecteert zul je zien dat het voor jou ook werkt.

Blijf elkaar stimuleren! Elkaar veel gunnen, elkaar corrigeren waar het fout gaat en niet roddelen achter de rug om. Help elkaar de relaties met onze mannen en kinderen te verbeteren en niet vernietigen. Helaas komt dit ook voor.

Mijn zorg dit jaar en de komende jaren is wanneer we eigenlijk anders gaan gedragen, eten of voelen omdat we graag willen afvallen. Omdat iemand ooit een maat kleding als ideaal heeft bepaald. Pas kwam ik tot echter achter dat gezond zijn i s niet per definitie slank zijn. alles heeft zo haar eigen extreme kanten en alles wat te veel is is niet goed.

Hopelijk lukt het ons om de balans te kunnen vinden en gelukkig zijn.

Punt. Love you all!

Met dank aan dames die meedoen en meegedaan hebben aan de BabyCarryWorkout dit jaar tijdens de Negenmaandenbeurs! Wat waren jullie goed! Ik ben zeer dankbaar dat ik jullie heb mogen leren kennen. Jullie kinderen heb mogen ontmoeten en dat jullie mij toevertrouwd om deze kwetsbare momenten met jullie te delen. DAT IS FIJN ZEG om twee keer per week te mogen zijn met mensen waar je gemakkelijk over vrouwelijk ongemakken en gemakken te mogen bespreken en daardoor thuis een leuke gezinsleven verbeteren.

Happy International Women’s day.

Just showing my appreciation to all women  have met so far, women I have learnt a lot from and women who guide me in difficult moments and years! Not forgetting to mention my own mom who made it happen, a woman whom we cannot live without but no longer there.

Iedereen begint ergens, maar doorzetten heeft moed nodig!

Als een Zimbabwaanse meisje had ik nog nooit een baby in een kinderwagen gezien totdat ik naar Nederland kwam. Het leek heel gewoon dat een pasgeboren baby meteen in een wagentje vervoerd werd. Het leek ook heel gewoon dat als een baby geboren was het eigenlijk direct naar zijn eigen kamer moest om daar te gaan slapen en dan zou de mama 20 keer per nacht ernaartoe lopen om te voeden en of in slaap te sussen.

In Afrika had ik dat nog nooit gezien, zeker op het platteland waar meer dan 2 kinderen bij mama en papa slapen

Misschien hoort het zo

Voordat ik kinderen kreeg dacht ik, misschien hoort het bij de arme mensen die geen geld hebben om al die z.g.n. handige middelen te kopen en te gebruiken.

Mooi niet! Ik was al van jongs af aan een meisje die graag verder dan haar eigen neus wilde kijken. Mijn vader zei ook altijd “het wordt wat met haar” en mijn moeder stimuleerde me in de dingen waar ik nieuwsgierig naar was.

Ik was liever de enige in honderden met een eigen mening, als ik erachter stond en erin geloofde.

In Nederland waren we in het Statenkwartier waar mijn broer, zijn gezin en ik verbleven. Ik studeerde in Delft.

Om wat extra centjes bij te verdienen en ook te ontplooien in de maatschappij.¬†was oppassen en huishoudelijke hulp een van de beste mogelijkheden die er voor mij waren. Aangezien er in Den Haag voldoende expats waren, kon ik makkelijk terecht bij de collega’s van mijn broer om op te passen en om schoon te maken. De taal was dan wel makkelijk, Engels. Ik studeerde ook in het Engels en dus Nederlandse taal was op dat moment niet echt nodig, toch kreeg ik interesse hierin. Dus dan maar ongedwongen de taal leren.

Genoeg mensen waren erg tevreden en wilde graag door mij geholpen worden. Met dank aan mijn ouders die mij zo stimuleerde en zo positief in het leven stond.
Alles was goed, zelfs vaker de buurtjes helpen met het dragen van hun kindjes.

Mijn moeder

Mijn moeder had een oude naaimachine (Singer) die ze met de hand bediende. Ze maakte er uniformen voor scholen mee. Het begon gewoon met individuele mensen die uniformen aanvroegen op hun eigen maat. Andere kleding maken en repareren deed ze ook. Ook patchwork en vooral haken werd veel gedaan. Ik mocht met de kleine dingetjes helpen, het begon met het vullen van een bobbin (spoel).
Helaas is mijn moeder in 2002 overleden, maar ik heb ontzettend veel van haar geleerd, en dat heeft gemaakt zoals ik nu ben. Eenvoudig zijn.

Mijn kinderen leren hopelijk dezelfde alhoewel is het een beetje anders dan hoe ik het precies geleerd heb aangezien we toch steeds be√Įnvloed raken door anderen en generaties.

Mijn vader 

Mijn vader werkte buitenshuis, hij ging vaker op de fiets. Wij hadden school vakanties om de 3 maanden en gingen 1 maand lang naar onze dorp op het platteland waar mijn ouders landgoed hadden en een boerderij.

Daar hadden ze vee, tuinen en nog meer land waar alles op kon, waar wij kilometers liepen om water te halen. Als we aankwamen vanuit de grote stad moesten we 10 kilometer lang lopen voordat we bij onze dorp aankwamen.Van mijn vader leerde ik wel hoe ik veel kon inpakken in een kleine tas, ruimtelijk inzicht geloof ik. Ach een beetje te emotioneel verhaal om te vertellen, maar ik ben het kwijt. Nu mijn ouders er niet meer zijn, vind ik troost in alles wat zij me geleerd hebben.

Onze hutten en een stuk land

Bergen en uitzicht vanuit onze boederijP1000237

Razi