In mijn geboorteland was ik een stuk gelukkiger dan nu

Als kind op het platteland konden we echt spelen en veel ontdekken zonder dat iemand ons een label gaf. We hadden enorm veel ruimte en mogelijkheden om zelf alles te ontdekken, bouwen en afbouwen. Ik speelde nooit alleen. Men hier vraagt aan ons als gezin waarom we niet gekozen hebben voor thuis-onderwijs. Tja dan zou ik het liefst nu mijn kinderen meenemen naar het platteland om in het echt uit te oefenen

Tuurlijk ben ik een twijfelaar. Ik hou niet van ontwikkelingsorganisaties, ik ben een vaccinatie-twijfelaar, een onderwijs-twijfelaar. Als ik in Afrika was gebleven, was ik misschien overleden aan niet te voorkomen ziektes, maar misschien ook weer niet. Wel was is ik dan dichtbij mijn wortels gebleven, dichtbij mijn ouders. Wij hebben enorm veel geleerd.

Op het land werken, alle soorten groenten kennen, natuurlijke geneesmiddelen, bomensoorten, hebben we van dichtbij meegemaakt.

Seizoenen in de gaten houden, licht van de maan. Feest avonden worden georganiseerd bij volle maan. Dan hoor je trommels en gezang in de wijken. Ruilen van zaden en vee. Niemand is dan arm gezien iedereen en families voor elkaar klaar staan.

En ook het vee: koeien, geiten en schapen melken. Dat was biologie les en dat was landbouw/agriculture. Zonder chemische toevoegingen, dat wel. Mijn ouders bouwden zelf hutjes en huizen van zelf gebakken stenen zonder asbest of andere kankerverwekkende toevoegingen.

Nu leef ik in een wereld waar ik alleen met mijn man de kinderen aan het opvoeden ben. Soms heel triest.  Wat is opvoeding zonder je wortels? Aan wie kun je kennis vragen stellen over  de eerste tandjes, of wat dan ook.

Nu moet ik op gesprek gaan: of mijn kind misschien ook een kans maakt om ergens een moestuintje te maken. Moet niet gekker worden! Wat een wereld van verschil.

Terwijl wij zelf voetballen van fietsbanden en plastiek maakten in Afrika, moeten we hier een lidmaatschap bedrag betalen zodat een kind naar voetbal of hockey kan.

Spelenderwijs leren is doen en niet toetsen!

In Afrika woonden we met vader en moeder en hadden we familie om ons heen. Door de schoolsystemen moesten we helemaal naar de stad waar ik mijn moeder erg weinig zag. Mijn vader werkte wel in de stad en mijn moeder woonde veel op het platteland. Ik realiseer me nu hoe vaak ik mijn moeder heb moeten missen. Hoe ver ik eigenlijk was van mijn eigen wortels.

Eergisteren nadat ik een documentaire had gezien realiseerde ik me dat ik al die jaren niet voor niks twijfelde. Ik wilde naar mama, amai, moeder, mother, wortels. Waar mijn basis opvoeding ligt. Kijk deze film eens, een aanrader zeker voordat je een school voor je kind kiest

Op een dag moest ik met mijn broer mee naar Nederland om verder te studeren. Met het doel dat ik weer terug naar mijn ouders zou gaan, helaas is dit ook weer anders gegaan dan gepland. Weer verder van mijn wortels. Nu getrouwd en ik had echt gehoopt dat ik buiten mijn lieve gezin nog naaste familie zou hebben, het antwoord is helaas nee.

P.S. Mijn ouders zijn helaas  overleden 😦

Advertisements

Verbinding vanuit mijn wortels, hoe ging dat? Wat heb ik geleerd?

Ik gaf pas een lezing over verbinding, hechten, families noem maar op. Ik beschreef waar ik al de jaren mee bezig was. Familie verbinding, daarna vrienden, daarna met je andere dierbaren, je dieren. Zelfs een boer verbindt en hecht zich met/aan zijn vee. Dit herken ik vanuit mijn eigens wortels, Zimbabwe waar mensen en dieren voornamelijk op het platteland zeer verbonden zijn met elkaar.

Verbinding tussen dieren daarna met mensen

Weleens koeien of ezels gezien wanneer ze mensen helpen? Ze kletsen met elkaar, kijken naar elkaar en laten eten voor elkaar achter en voeden de jonkies. Als kind hielp ik mijn ouders met het vee, samen met mijn broertjes en zusje. Als ik nu terug kijk, ben ik vooral onder de indruk van hoe wij samenwerkten met buurtjongens en meisjes. Zij hielpen ouders ook tijdens het planten, zaaien en oogsten, en vee. Er gebeurde veel en het werd ook echt vanzelfsprekend dat ieder kind gewoon een taakje had. Elke taak verbond ons, ook met de vee waar we mee bezig waren.

Ik herinner me voornamelijk de namen die we aan de koeien gaven. Elke koe had een naam die bij zijn karakter paste. Vanaf het moment dat het een kalfje is, voelen de kinderen en ouders al wat het wordt. Ik schrijf in de tegenwoordige tijd omdat dit nog steeds gebeurd. Ik krijg regelmatig berichtjes van mijn broertje met de foto’s van het nog overgebleven vee.

This slideshow requires JavaScript.

Doordat er namen zijn, ontstaat een verbinding tussen mens en een dier, door regelmaat werden we gewoon verbonden.

Regelmaat en verbinding

Van mijn ouders leerde ik heel vroeg opstaan. Mijn ouders hadden koeien, geiten, schappen, kippen, kalkoenen, honden en katten. Daar zat enorme diversiteit in.

Ze waren zo veel en toch wisten we een op een welke het was en wat het deed en lustte. Welke eieren wanneer het komt. We leefde met seizoen.

We aten seizoen groenten, We waren afhankelijk van de maan. We sliepen vroeg omdat het ook sneller donker werd. Mijn moeder zei altijd “Basa Mangwanani” en dit betekent, beter vroeg beginnen met werken, daarna kun je nog genieten van je dag, want voor je weet? is het al avond.

Dit doe ik nog steeds, ik herinner mij nog toen ik op kantoor werkte in Rotterdam en Schiedam dat ik vaak aan mijn collega’s kon vragen of ze in bed hadden geplast, ;). Zo vroeg was ik.Ik h ad al lang koffie gemaakt en radio aangezet om een leuke verbindings- sfeer te creëren op de werk vloer. Ik snap nu eigenlijk waarom ik het deed.

pltlnd0

Bedankt voor het lezen van mijn blog. Ik ben dus in februari gevraagd om tijdens de negenmaandenbeurs een lezing te geven over wat ik eigenlijk doe. Dit vertelde ik o.a en uiteindelijk ging dit om #Familybonding. Ik ga verder met mijn blog wanneer mijn kinderen weer lekker ontspannen zijn.

Lieve groeten
Melissa Budding
Woonachtig in Nederland sinds 1996

 

TAKE YOUR TIME BEFORE RUSH INTO A MARRIAGE, neem je tijd voordat je te snel getrouwd bent

When I move around walking hand in hand with my husband wearing my baby at the back, I realise that sometimes it’s an impression that we give to young  people out  there who end up saying, “wow this is cute”let me start my own family. To them it looks at that moment very easy to have a baby, husband, beautiful healthy kids”. Yet

I speak to young people a lot who  find my babies very cute whenever I do  my shopping carrying my little one at my back.

To those who are still young between 20 and 30, and not yet married, take your time and enjoy whatever you are doing right now. Between 20 and 25: discover yourself, prepare your future but do not forget to relax and discover the other things than only studying. (you do not want to be some nerd who only managed). DON’T GET MARRIED TOO EARLY (you don’t want to find yourself fighting for your freedom in a relationship and suffering from what they call midlife crisis).

Do not mistaken midlife-crisis with only wanting to go out, meeting new people. Mid-crisis can lead to a serious separation where-by the children are left without two loving parents.

 What mostly happens is: you study, you get married, you go for your profession, you buy a new house together and have beautiful kids. That is not the only dream in life. You start asking yourself (IS THIS ALL?),  So having kids at 30, 31, 32, 33 isn’t that bad at al,  especially when you know you have all the time for them,and you are kind    of ready.

Marriage is just like work. It needs hardworking. Not everything works  out just  like that without doing some hard working.

%d bloggers like this: