Why would I carry groceries on my head in Europe?

Carrying a heavy bucket of water on my head

Kutakura mvura kumusha

I know my Zimbabwean culture well enough but because I did lose my parents at a young age I cannot say i have managed to learn everthing because almost half of my lifestyle has become  European too. So that makes me open up to the new cultures around me.

Visiting a sauna for me is just as part of living as visiting the Gym. Which is maybe going for Braai in Africa. I live with the people who live with me with respect and when I visit my home country, I realize that they are all moving on and I am moving behind, at the same time  moving forward where I live now. Its sometimes confusing and its better to immediately fit in.

IMG_20141122_172952

What I have realized recently was that whenever I do shopping especially groceries, I tend to carry my own baby at my back and put the heavy groceries on my head. Its just so easy and less heavy. I manage this way to practice my culture in Europe. Ofcourse people look at me surprised, amused and some ask why I do this. That is mostly what I find fun.

Advertisements

Iedereen begint ergens, maar doorzetten heeft moed nodig!

Als een Zimbabwaanse meisje had ik nog nooit een baby in een kinderwagen gezien totdat ik naar Nederland kwam. Het leek heel gewoon dat een pasgeboren baby meteen in een wagentje vervoerd werd. Het leek ook heel gewoon dat als een baby geboren was het eigenlijk direct naar zijn eigen kamer moest om daar te gaan slapen en dan zou de mama 20 keer per nacht ernaartoe lopen om te voeden en of in slaap te sussen.

In Afrika had ik dat nog nooit gezien, zeker op het platteland waar meer dan 2 kinderen bij mama en papa slapen

Misschien hoort het zo

Voordat ik kinderen kreeg dacht ik, misschien hoort het bij de arme mensen die geen geld hebben om al die z.g.n. handige middelen te kopen en te gebruiken.

Mooi niet! Ik was al van jongs af aan een meisje die graag verder dan haar eigen neus wilde kijken. Mijn vader zei ook altijd “het wordt wat met haar” en mijn moeder stimuleerde me in de dingen waar ik nieuwsgierig naar was.

Ik was liever de enige in honderden met een eigen mening, als ik erachter stond en erin geloofde.

In Nederland waren we in het Statenkwartier waar mijn broer, zijn gezin en ik verbleven. Ik studeerde in Delft.

Om wat extra centjes bij te verdienen en ook te ontplooien in de maatschappij. was oppassen en huishoudelijke hulp een van de beste mogelijkheden die er voor mij waren. Aangezien er in Den Haag voldoende expats waren, kon ik makkelijk terecht bij de collega’s van mijn broer om op te passen en om schoon te maken. De taal was dan wel makkelijk, Engels. Ik studeerde ook in het Engels en dus Nederlandse taal was op dat moment niet echt nodig, toch kreeg ik interesse hierin. Dus dan maar ongedwongen de taal leren.

Genoeg mensen waren erg tevreden en wilde graag door mij geholpen worden. Met dank aan mijn ouders die mij zo stimuleerde en zo positief in het leven stond.
Alles was goed, zelfs vaker de buurtjes helpen met het dragen van hun kindjes.

Mijn moeder

Mijn moeder had een oude naaimachine (Singer) die ze met de hand bediende. Ze maakte er uniformen voor scholen mee. Het begon gewoon met individuele mensen die uniformen aanvroegen op hun eigen maat. Andere kleding maken en repareren deed ze ook. Ook patchwork en vooral haken werd veel gedaan. Ik mocht met de kleine dingetjes helpen, het begon met het vullen van een bobbin (spoel).
Helaas is mijn moeder in 2002 overleden, maar ik heb ontzettend veel van haar geleerd, en dat heeft gemaakt zoals ik nu ben. Eenvoudig zijn.

Mijn kinderen leren hopelijk dezelfde alhoewel is het een beetje anders dan hoe ik het precies geleerd heb aangezien we toch steeds beïnvloed raken door anderen en generaties.

Mijn vader 

Mijn vader werkte buitenshuis, hij ging vaker op de fiets. Wij hadden school vakanties om de 3 maanden en gingen 1 maand lang naar onze dorp op het platteland waar mijn ouders landgoed hadden en een boerderij.

Daar hadden ze vee, tuinen en nog meer land waar alles op kon, waar wij kilometers liepen om water te halen. Als we aankwamen vanuit de grote stad moesten we 10 kilometer lang lopen voordat we bij onze dorp aankwamen.Van mijn vader leerde ik wel hoe ik veel kon inpakken in een kleine tas, ruimtelijk inzicht geloof ik. Ach een beetje te emotioneel verhaal om te vertellen, maar ik ben het kwijt. Nu mijn ouders er niet meer zijn, vind ik troost in alles wat zij me geleerd hebben.

Onze hutten en een stuk land

Bergen en uitzicht vanuit onze boederijP1000237

Razi

 

%d bloggers like this: