Samenleven is pas leuk als het wederzijds is

Sinds 1996 in Nederland uit een Afrikaans land.

Ik ben naar Nederland gekomen begin 1996 en wist niet eens dat er in Europa ook veel andere groeperingen mensen woonden. Ik was in Nederland voor 3 weken lang en we bleven binnen omdat er te veel sneeuw was buiten. We hadden nog nooit sneeuw meegemaakt. Mijn broer had gesolliciteerd na zijn studie in Zimbabwe en is aangenomen bij een internationale organisatie in Den Haag. Wij kwamen als expats.

Op een dag gingen we naar de andere kant van Den Haag, waar de markt was, op advies van mijn broer’s collega. Dat was dus in de Schilderswijk. Wij woonden in Statenkwartier, achter Frederik Hendriklaan daar bij de Museon. Best een dure wijk van Den Haag.

Het was niet handig om met auto te gaan naar Hobbemastraat op zaterdag omdat het erg druk kon zijn.

We zijn met de tram gegaan, tram 11 en toen we naderden, de markt op zag ik enorm veel andere mensen en zoals ik geleerd had op school, wist ik iets over Aziaten, Afrikanen en mensen uit het midden oosten, Jamaica, Venezuela en Cuba. Bob Marley is zelfs naar mijn land geweest.

De wereld is open gegaan, want ik bleef maar mijn broer vragen en toen haalde hij boeken voor mij inclusief The Undutchables.

3319

Tot de dag van vandaag leren wij in het zuiden van Afrika niet hoe de slavernij heeft plaatsgevonden in andere landen. Ik heb sinterklaas gevierd nadat ik Jochem had leren kennen. Hij vierde dat in Veenendaal en wij gingen daar op de pakjesavond.

Ik vond het mooi hoe mensen verbonden waren met elkaar wanneer ze de gedichten voorlazen. Ik ben een voorstander van verbinding. Ik vind het leuk als families dingen met elkaar ondernemen. Dus pakjes avond was leuk om mee te maken. Maar er zijn genoeg andere manieren
In 2007  voordat ik kinderen had, speelde ik zwarte ongeschminkte piet omdat ik graag wilde zien hoe kinderen zouden reageren. Dit deed ik omdat ik juist twijfelde en omdat ik al merkte aan collega’s en mensen om mij heen die andere kleuren hadden dat ze er niet blij mee waren. Ik heb reacties van de kinderen gezien. Ze hebben mij niet anders gezien. Ik schrok wel. Het feit dat wij in Zimbabwe geen slavernij geschiedenis hebben gedaan, verklaart een hoop verwarring in wat er allemaal gebeurd in Nederland. Er komen hier ook best weinig Zimbabwanen omdat de Ambassade in Brussel is. Het gedrag van een Nederlander naar mij is anders dan een gedrag van een Franse of Engelse naar mij. Laat staan het gedrag van iemand uit Oostenrijk en Zwitserland. Laten we ons verleden beter leren kennen, en kijken naar onze opvoeding van toen, en opvoeding van nu. Soms kun je niet blijven hangen in het verleden omdat het je een goed gevoel geeft. Ik zeg, gewoon gedichten blijven maken voor elkaar. Maak verbinding met elkaar, binnen families en gezinnen. Je zult dat zien dat je geen feest nodig hebt om bij elkaar te komen. In Zimbabwe vieren we alles. als er maar muziek, trommels, en dansers zijn. The point being:

Ik begrijp het gevoel van mensen die voorouders hebben met een slavernij verleden. Men wilt graag dat er een normale samenleving komt waarbij een zwarte vrouw bijvoorbeeld haar eigen bedrijf kan runnen zonder dat ze zich extra voor moeten bewijzen.
Ik heb onlangs enorm veel Surinamers en Antillianen leren kennen. Maar ook enorm veel Nederlandse mensen leren kennen. Beide kanten hebben een verhaal. Ik kan niet zeggen dat ik een verhaal aan de kant zet en de andere verhaal wel begrijp. Ik wil liever mezelf niet in een hokje plaatsen. Ik zal eigenlijk gewoon de wereld willen zien als een. Zo wil ik ook mijn kinderen opvoeden. Doe ik al eigenlijk.

Wel kan ik voor mijzelf spreken. Ik hou van verbinding, #Bonding #familybonding #Humanbonding.
Het doet me pijn als ik zie dat in het land waar ik leef enorm veel haat naar elkaar komt omdat mensen bang zijn voor verandering. Kijk naar jezelf en zie hoeveel mensen die liefde proberen uit te delen. Wat vindt je mooi aan elkaar, koester dat. Wat kan beter? Corrigeer elkaar, steun elkaar. Keep smiling it’s not the end op the world. Ik zie tegenwoordig enorm veel mensen die naar Afrika gaan of andere wereld delen en deze mensen komen terug met enorm veel respect voor hoe andere mensen leven. Je kunt niet zeggen dat je het beter weet. Kan bijna nooit.

Integratiecursus werkt pas als je degene die goed articuleert dus die wij hier autochtoon noemen ook erbij is. 

 

Hoe is het gekomen dat ik talen makkelijk kan  leren?

In 1998 ontmoete ik mijn huidige man en toen pas kreeg ik interesse in de Nederlandse samenleving en taal. Anders was ik gewoon na mijn studie terug gegaan naar Zimbabwe en of naar een land waar ze gewoon Engels als voertaal hebben. Canada, New Zeeland, of Engeland. We spraken eerst in het Engels. 3 jaar later kon ik al vloeiend Nederlands spreken en schrijven.

Toch wel geleerd hoe ik couscous en nasi kan maken, o ja en pom kan ik maken. De seizoenen stampotten ken ik ook inmiddels. Dat geeft al aan dat Nederland een multiculturele land is. Weleens geteld hoeveel Europese mensen in Afrika wonen? en dat per land.

Wat ik nooit heb gedaan was dat ik zelf op zoek ging naar medemensen uit mijn geboorteland. Dat vond ik niet nodig, al heb ik nog steeds heimwee . Taalontwikkeling zou dan niet zo gestimuleerd worden. Ik wilde graag wat anders leren, andere taal van de bewoners zelf. Dit merk ik al jaren dat, nu ik de taal onder de knie heb, ik gemakkelijk in contact kom met veel mensen.

Ik hou zelf niet van georganiseerd vakantie, ik kom liever onder mensen. In Griekenland en alle andere landen zijn mensen gewoon te vertrouwen dan wat er hier soms verteld worden. Een stukje zelfstandigheid dus.

Mijn man zei: “schat, weet je waarom ik zo gek ben op jou”? Je spreekt vandaag een zwerver, je laat hem lachen, gemiddelde persoon, en je laat hem lachen” Gisteren sprak je gewoon de minister en op de zelfde manier en je liet hem lachen” Je bent een wereld vrouw.

Stiekem was ik trots.

Doordat ik de taal goed beheers voel ik ook niet zo gauw bedreigd door mijn eigen angsten. Ik versta gelukkig wat men bedoelt. Ik ging zelfs het “spreekwoordenboek” kopen en iedere keer weer Het nieuwe Groene boekje.

Mijn allereerste Nederlands lerares herinner ik me nog goed. Mevrouw Tuit, wat een lieve vrouw was dat. Elk jaar ook al braaf meedoen met “Het Groot Dictee” heerlijk voor de televisie zitten en meedoen met al die moeilijke woorden. Ooit wil ik dan wel in het echt meedoen. Ik ben nu in een stadium waar ik gewoon in de speeltuin door andere moeders gevraagd word of ik geadopteerd was. Of ik een baby was toen in hier kwam wonen. Gelukkig zeg ik er altijd bij dat ik geboren en getogen ben in Afrika. Op mijn 22ste pas kwam ik hier wonen.

Nu nog de Afsluitdijk over en naar Groningen

Ik heb veel kunnen reizen door Nederland. Nu wil ik graag nog rijden over de Afsluitdijk! dat lijkt me erg leuk!  Friesland en Drenthe  moet ik nog beter leren kennen. Alle andere regio’s ben ik geweest, mede door dat ik elk zomer een “Zomertoerkaart” van de NS haalde en dan onbeperkt door Nederland kon reizen. Fijn hoor. Nu heb ik mijn rijbewijs, ook zoiets .. niet hier geboren dus pas later na je 30ste je rijbewijs .. dat vertel ik wel in mijn volgende blog. Ik ben wel ook dankbaar want ik kan nu mijn bedrijf iets beter runnen, kinderen vervoeren. Al kan ik het ook op de fiets, soms is het handig.  Nu reis ik veel door mijn werk, maar ik wil nog steeds geen TomTom gebruiken, dan ben ik zo weer afhankelijk en weet ik niet waar ik echt uithang. Ik ben echt niet eigenwijs hoor  ;).

Toch valt het me tegen wanneer ik iemand die geboren en getogen is in Nederland het uitspraak  Me moeder durft te schrijven. Tot nu toe werd er niet getolereerd wanneer je foutieve taal schrijft of spreekt. 

Tegenwoordig met Facebook en Twitter kun je ook al makkelijk je schrijf vaardigheden steeds verbeteren. Toch de balans erin zoeken blijft belangrijk. Want anders ga je weer achteruit met de spreektaal ontwikkeling, dus dan maar steeds meer mensen in het echt spreken. Wat ik wel erg hoop is meer correctie bij spelfouten, dat als een vriendin, man of kennis het merkt meteen ook even de juiste woord erbij schrijft. Dat zal voor mij wel heel fijn zijn.

Ik geef wel een tip aan degene die graag wilt integreren. Ga met de inwoners om. Ben jij een kerkelijk mens bezoek dan ook een kerk. Ben je een café, snooker, theater, type? Noem maar op, spaar wat centjes op en bezoek de plekken. Geen geld? geen punt, want er zijn genoeg vrijwilligers die je best kunt helpen naar een vereniging. Spreek je Engels? Zorg ervoor dat de bewoners niet direct Engels met jou gaan spreken. Vraag steeds dat ze de eigen taal met je spreken. Vraag steeds om correcties, durf de taal te spreken en schrijven met de fouten. Je zult wel merken dat men je op een of andere manier je gaat helpen.

Dat men erom lacht of eraan stoort zul je altijd tegen aanlopen, het is nu aan jou om sterk in je schoenen te staan, want het is alleen voor je eigen bestwil.

PS. Mocht ik hierboven taalfouten hebben gemaakt, graag hieronder reageren met juiste formulering en ook de correcte woorden. Alvast bedankt

 

Een volslanke vrouw op de racefiets

Voordat ik moeder werd was ik nogal een mountainbike liefhebber. Ik fietste dus van Vlaardingen naar Rotterdam en natuurlijk was dat makkelijker voor mij. Ik heb het altijd leuk gevonden om in de natuur te mogen fietsen en de vrijheid te beleven.

Voor een Afrikaans meisje die opgroeide op een platteland waar de natuurlijke natuur overheerste was dit het enige compensatie die ik dan had. Alleen een beetje fietsen in de lente, zomer en misschien ook herfst als het niet al te hard waait of regent.

De interesse om de Nederlandse natuur en landschap te leren kennen heb ik nog steeds en daardoor nu ook in een van de mooiste dorpen van Nederland wonend.

Hoe ik op het idee van racefietsen kwam was via een sportschool waar ik vroeger heen ging, de Club-Fit in Vlaardingen waar Huub de spinning les gaf. De allereerste keer was best spannend, je kent het dat moment waar je tussen mensen staat die al een racefiets hebben thuis, die alle praatjes kennen van de racefiets wereld en natuurlijk de beste ritme kennen van de spinning.

Ik vond de muziek al meteen erg cool! Dat was een van de mooiste drive waarvan ik nog steeds vind dat de meeste mensen doot muziek en buiten fietsen gestimuleerd raken.

Ritme gevoel speelt inderdaad een belangrijk rol bij muziek in combinatie met spinnen. Ik vond het zoo leuk dat ik elke week toch een deel van wilde maken.

Het gevoel voor racefietsen als sport begon al in 1997 toen ik net een jaar in Nederland was uit Zimbabwe vandaan. Ik werd uitgenodigd door een van mijn studiegenoten om naar ‘s-Hertogenbosch  waar ik voor het eerste de Le Tour de France heb gezien.

Ik kon opgegeven moment een racefiets kopen en dit gevoel werd ook aangesterkt door mijn man die zelf ook een Bianchi fiets heeft. We hebben toen af en toe kleine rondjes gefietst in Vlaardingen, Schiedam en het Westland. Dit vonden we het erg leuk, nu verbindt dit ons ook, want we kunnen af en toe samen de natuur in, zeker in Nieuwkoop waar wij nu wonen.

 

Mijn eerste kindje is door middel van een keizersnede geboren en de tweede ook. Ik merkte echt dat ik daardoor minder makkelijk kon sporten en bewegen.

Want na de tweede zwangerschap wilde ik weer gaan spinnen en heb het toch gedaan, we woonden inmiddels in Den Haag.

Zijn er misschien angsten of belemmeringen?

Ik zeg wel toch ja, want ik herinner me nog dat de eerste keer dat op ik mijn racefiets stapte, werd ik door bijna iedereen die ik tegenkwam bekeken. Het was net of er iets nieuws was ontstaan.

Wat ik ook niet moet vergeten te zeggen is dat dit ook erg in mij speelde omdat ik ergens aanvoel dat ik  in een maatschappij leef waar men snel elkaar oordelen. Dit niet omdat ze er wat aan kunnen doen maar omdat de Fashion of te wel mode industrie en de merken dit voor ons wel bepalen. Wanneer kan een merknaam bepalen welke type mens wel voor een bepaald activiteit is geschikt? In dit geval dus racefietsen.

Ja ik vind wel dat ik nog nooit een volslanke vrouw heb gezien op de racefiets terwijl ik best wel vind dat er genoeg zijn die dit kunnen. Veel forse vrouwen zouden best  mogen wielrennen.

Er worden geen voldoende passende maten wielrenner kleding aangeboden voor iemand die wat grotere maat heeft, terwijl wielrennen een van de hobby sport is waar je ook kunt gebruiken om fit te voelen uiteindelijk.

Wat dan als een vrouw volle rondingen heeft? Niet wielrennen?

Niks ervan, ik kan het! En ik heb best een flinke maat wat kleding betreft. We is het zo dat mijn lichaam heel mooi is getailleerd en daardoor niet altijd passend in de wielrenner broeken en de lange shirts. Weet je waarom? dan blijf het shirt steeds omhoog kruipen.

rwc-korte-broek-vrouwveela-lange-fietsbroek-700pk812veela-lange-fietsbroek-700pk812

In de bestaande winkels waar je werkelijk wielrennen kleding kan passen, zijn er bijvoorbeeld alleen broekjes die net boven je volle billen vallen. Al zou je een lang zweet shirt aan doen, blijft de broek afzakken, wegens het type beweging die je maakt tijdens het fietsen en tegelijkertijd de shirt ook nog es omhoog.

Het idee achter mijn verhaal is:

Doordat we eigenlijk gewend zijn om bepaalde zaken zo te zien, bijvoorbeeld, zogenaamde leuke kleren staan mooier bij een slanke vrouw, dus deze slanke vrouw of man is de enige ook die wij op een racefiets zien. Wordt dus dit soort beeld als de ideale beeld gezien. Daarmee doen we dan mensen zoals ik of meer mensen die graag zouden willen wielrennen te kort.

Goede conditie hebben en slank zijn, zijn twee verschillende begrippen. Toen ik  in Leidschenveen op een sportschool de spinning ruimte binnenkwam voelde ik me wel een beetje bekeken. Toen was ik zelfs nog forser na de bevalling van mijn tweede. Ik had dus best krappe spinning kleding aan. Gelukkig kon ik de ogen ontvangen en accepteren totdat ik me bewees.Maar stel je voor dat het iemand is die dat helemaal niet tegen kan. snap je nu waarom ik dit schrijf?

Maar dat zou toch niet hoeven? Vooral als iemand graag wat fitter wilt worden, dan wil je toch nog comfortabel in je sportkleding zitten? Of te wel de omgeving waar je dan de sport activiteiten doet?

Ik dacht opgegeven moment, er moet wat hieraan gebeuren, laat dit maar voor veel andere mensen en vooral vrouwen die graag willen sporten en bewegen en belemmert worden en vervolgens niet meer durven om te doen wat ze werkelijk willen doen.

Voor  mij begint alles bij passend maten daarna zijn er wellicht nog meer belemmeringen maar alles is te overkomen wat dit betreft!

Al zou je weinig aanbod krijgen omdat er weinig gevraagd worden, vind ik wel dat er rekening gehouden mag worden met eventueel volgebouwde mensen die dit sport/hobby leuk vinden.