In 1996 kwamen we naar Nederland met mijn broer, omdat hij voor een internationale organisatie had gesolliciteerd en was aangenomen. De overgang was zeer groot; we gingen allebei weg van onze wortels, onze ouders, zonder te weten wanneer we elkaar weer zouden zien.
Het gemis en de heimwee heersten, maar omdat er weinig keus was, ben ik maar doorgegaan met de mogelijkheden die er waren.
Toch heb ik genoeg dingen die ik nu als de mooiste herinneringen zie. Het begint vooral bij hoe ik naar Nederland kwam.
Ik heb destijds veel geschreven naar mijn moeder en vader — er waren toen nog geen middelen zoals WhatsApp en Skype.
Hoe ging dat, toen we naar Nederland kwamen?
We kwamen aan op 31 december, midden in het hartje winter. Ik had nog nooit sneeuw gezien, nog nooit zo’n kou ervaren. Mijn broer was al in oktober met zijn werk begonnen en had daardoor tijd gehad om zich voor te bereiden.
Wij kwamen later pas aan, samen met mijn schoonzus — inmiddels de ex-vrouw van mijn broer.
De eerste drie weken hebben we binnen doorgebracht, simpelweg omdat we geen ervaring hadden met gladde wegen en dikke sneeuw.
We hadden trouwens ook nog nooit een tram gezien of erover gelezen — misschien ooit iets in boeken gezien, maar nooit gedacht dat ik ermee in aanraking zou komen.
In die drie weken dat we thuis waren, kwam de zon er weleens door, en dat was heel mooi weer.
Een zonnetje was voor mij altijd al geëssocieerd met warmte, en daarom dachten we, toen we voor het eerst de zon zagen, meteen de was buiten te kunnen hangen.
